| Het polyesteren van de bus |
 |
 |
 |
|
De vorige keer schreef ik in de blog dat er wat veranderingen waren betreffende het polyester werk. Nou en of, we waren blij dat bijna heel de wagen gespoten zou kunnen worden, wat ons dan veel tijd zou besparen. Maar onze voorzitter zou onze voorzitter niet zijn, want hij bedacht dat het wel wijs zou zijn als het polyesterbedrijf eerst nog even kwam kijken hoe we er voor stonden, en of we nog iets moesten aanpassen voor zij zouden komen spuiten. Na een rondje rond de wagen te hebben gelopen, kwam de firma erachter dat de wagen, nu al grotendeels geplakt, toch wel wat bewerkelijker was geworden. Als hij met een spuitmachine moest komen, dat dat dan niet het gewenste resultaat zou opleveren. Daar schrokken wij toch wel even van, want wij dachten nog, het is zo gepiept.
Ook waren er wel enkele mensen die die tijd ook vrij waren, dus wat extra handen hadden wij dan ook. Nadat iedereen lekker met de kerst zijn buik had dik gegeten en uitgerust was, konden we dinsdags aan de gang. Onze knecht Janous was mooi op tijd en had alle spullen bij die wij nodig zouden hebben. We gingen vol goede moed onder zijn aanwijzingen aan de gang, en hadden al vrij snel de smaak te pakken van hoe het moest.
We knalden er flink tegen aan met als resultaat dat we naar drie dagen zo goed als klaar waren en dat Janous de vierde dag niet meer hoefde te komen. Door de kachel lekker op temperatuur te houden kon de polyester mooi uitharden, met als resultaat dat er nu een stevige wagen is ontstaan. Iedereen kon toen met een gerust hart oud en nieuw gaan vieren, dat gelukkig iedereen al z’n vingers nog had kwam zeer goed uit want heel de wagen moest nog geschuurd worden, en dat was ook weer in een avond geklaard. Na nog wat kleine afwerkingen is de wagen klaar om naar de spuiter te verhuizen voor de grondverf en alvast voor wat basis kleuren. Oftewel de wagen gaat binnenkort z’n eerste proefritje maken, kunnen wij hem gelijk even testen of alles naar behoren werkt. Zo dat was het weer voor deze keer, en tot de volgende blog maar weer. Groetjes Johannes. |