| Bekeroverdracht in 1962 |
 |
 |
 |
|
Ons Weekblad zaterdag 17 maart 1962
Mijne brief naar CANADA
Vriend Giel,
Ik heb op het ogenblik stof om twee schriften mee stijve kaft hartstkke vol te schrijven, maar ik kan er hoogste een briefke aan wijden. Ik kwaam dinsdagavond precies vijf minuten veur half negen in ’n kollesale sneeuwbui, veurbij ’t café van gusje Smolders. Net op da moment ging de deur open en kwamen twee zwijgende mannen – gelijk in ’t zwart – de witte sneeuwmassa instappen. Direkt daarna volgden wir vier mensen mee slipjas en hoge hoed, die op ’n baarke ’n zwart kisje droegen. Ik verschrok, sprong van m’ne fiets, ritste m’n pots van m’ne kop en bleef verbluft staan kijken. Wa was hier gaande, was Gusje dood of Liza ? Mar neeën, da kon nie, want die zouwen nie in zo’n klein kisje gekund hebben. Ik snapte er niks van. Achter de dragers volgde nog ’n heel rij mensen, waarvan ook de miste in diepe rouw en daarachter volgde nog ’n hele rij vrouwen en meskes, ok allemaal mist in ’t zwart. Er wier niks gezee en nie gelachen. Doodstil schuffelde de stoet voorwaarts en boog de Heuvelstraat in, naar Manniën opaan. De bus en drie auto’s waren intussen eerbiedig veur de stoet gestopt. Nou ben ik nie nieuwsgierig, mas as er zó iets vreems gebeurt, dan weet ik er gere ’t mijne van. Ik sprak een van de achterste meskes in de stoet aan en vroeg wa da allemaal wou zeggen. O zee ze, wij brengen onze wisselbeker van carnaval naar ’t Heuveltje, mar kopke dicht, Harrie, niemand mag ’t weten. Dus ’t was nie echt, ’t was alleen mar ’n grap, ’n kollesale grap, en inpersant zette ik m’n pots wir terug op. Daar ga ik mee naar toe, dacht ik. Ikke m’ne fiets tegen ’t gemeente huis en op ‘ne draf achterna. Nou motte weten, Giel, ’t was die van de Baalseweg en Raadhuisstraat bekend, da de buurt van ’t Heuveltje om 8 uur zou vergaderen en om 9 uur bij Gusje de beker zouden komen halen. En zo zaten er bij Manniën, ’n groep beker winnaars binnen, toen die zwarte processie binnenkwam. Al wor ik 100 jaar oud, ik zal nooit of nooit die gezichten vergeten van die mensen, en hoe ze , sprakeloos en mee open mond, ’t gebeurde gadesloegen. De stunt was volkomen geslaagd, want hoe bang men er ook veur gewist was, da dit plan uit zou lekken, ze wiessen niks, alleen hullie veurzitter, mar die ha nèt de tijd nimmer gehad om de vergadering in kennis te stellen, da er iets (hij wies zelf ok mar half wa) gebeuren ging. En om die uitdrukking van die gezichten vast te leggen, ha’n die van de Baalseweg ’n fototoestel mee blitslicht bij, waarmee aan mekaar foto’s wieren gemaakt. De baar en de kist, waarin zielig en triest de veul omstreden wisselbeker lag, wier aan de voeten van de Heuvelmannen neergezet en daarna sprak de veurzitter van de Baalseweg ’n lijkrede uit, waarin hij de nieuwe bezitter probeerde duidelijk te maken hoe triestig en vol droefheid zijn buurt was om ’t verlies van de beker. Hij zee ’t wel nie, mar hij bedoelde, da de buurt in rouw gedompeld was, uit medelijen mee den beker, want ze ha’n hem aan iedere andere buurt liever gegeven as aan ’t Heuveltje, want daar zou ie weer wel aan de ketting motte liggen, terwijl ie op de Baalseweg steeds de volle vrijheid hee gekend. En toen was daar ’t gewichtige moment da de veurzitter de aanwezigen uitnodigde langs de plaats te defileren, waar de beker stond opgebaard, mee ’t verzoek ’n kleinigheidje te offeren op ’t zilveren schaaltje, waarna dan ’n gedachtenisplaatje zou worden uitgereikt. En omda men op Heuvels grondgebeid was, stelde ie veur, da deze bewoners veurop zouden gaan. En ge kunt ’t geloven of nie, mar ze waren nog steeds zo totaal overdonderd da ze allemaal naar ’t gatzakske pakten om hullie portemonnee veur de dag te halen, want op da moment ha de buurt Baalseweg de Heuvel zó precies aan ’n touwke da ze precies deeën wa er gevraagd wier. “t Was ’n zielig gezicht. Al die tijd ha’k kou en akelig in ’n hoekske gestaan, mar toen ’t tijd was om te gaan offeren, heb ik da gedaan mee ’t volle besef er ’n goei werk mee te doen en de Baalseweg te steunen in hullië grote droefheid en financiële nood. Ik heb ‘ne veur- en achterkant van ’t prentje bijgesloten Giel, dan kunde gij ’t ok lezen. Ik het er echter wel de zwarte randjes af motte knippen, omda ’t ans net nie in de envelop ging.
Nou de beker dus overgedragen was klom de veurzitter van t Heuveltje op ‘ne stoel en zee de droefheid van de Baalseweg te begrijpen. Hij beloofde goed veur de beker te zullen laten zorgen, mar ze mosse er echt nimmer op rekenen hem ooit nog in ’t bezit te krijgen. iedere bewoner van Baarleseweg en Raadhuisstraat echter, mag, wánneer dan ok, naar de beker komen kijken, mar aan komen nie ! Daarna ging de rouwstoet naar “Den Brouwer”, waar de beker veur ’n jaar z’n plaatske krijgen zal. Hier klom de Heuvelse veurzitter overnieuw op ’ne stoel en zee, da, ofschoon de Baalseweg stond te schooien en prentjes te verkopen op Heuvelse grond, hij toch wel zoveul compassie mee hullie ha, da hij heel de zeventig aanwezig van die buurt, namens de Heuvel-Goeientijd ’n consumptie aanbood. Uit tegenprestatie wieren die van ’t heuveltje uitgenodigd mee naar Gusje Smolders te gaan, waar enkele manden vol broodjes mee kaas gereed stonden en de “uitvaart” zou gehouden worre. In ’t begin wouwe ze da aanbod nie aannemen, want al was de Baalseweg in rouw, hullie in tegendeel verkeerden in blije stemming. Mar ’s avonds laat, toen ze blijkbaar méér honger gekregen ha’n, zijn ze toch allemaal nog gekomen;
’t Is ’n blije uitvaart geworre en meer as ooit is wir bewezen da deez twee buurtschappen mekaar nie bijten. Sterker nog ze kunnen mekaar nog nie eens missen. Ze vechten in carnavalstijd wel en delen pluggen uit tot en met, mar alles wordt sportief verdragen en de sterkste en slimste wint. Nou is de strijdbijl begraven. Nog ’n paar dagen misschien wordt er over gepraat, mar dan is alles veurbij, mar ik geef oe nou al de verzekering, Giel, da de elfde van de elfde de strijd wir opnieuw zal beginnen in Alphen, en nie alleen tussen deez twee buurten, mar tussen praktisch allemaal.
Nou Giel, tot nog ‘ns.
Harrie van de Keutelberg. |
